Sadakat -2

Öpüşmüştük gizlice

Yok hayır

Ele ele tutuşmuştuk

İlk önce

Yok hayır

Ben saçını okşamıştım

Mütereddit

Ürkekçe

Sen irkilmiştin

Ödün patlamıştı

Korkmuştun

Benden bile

Sadakat -1

Bir gün, bir saat, bir dakika

Eksilmedi içimden sevgim

Sende saklandım ömrümce

Ve sakladım seni en derinimde

Toz kondurmadım sevdama

Kondurmadım zerrece

Sadakat

fot:İhsan Kaçar

Pencere yanı istiyorsun

Biliyorum 

Ama gene de

Biraz sabret ne olur

Isıtayım azacık

Sabahları

Cam kenarı soğuk olur

Günöykü -1

Biz, içimizde acı biriktirip, sürüp yürek namlusuna, şiir sıkıyoruz hayata. Hedefimiz vicdan, kurşunumuz şiirdir. Hüzün tarlalarından hasat ederiz başakları. İçimizde tutup damıtırız acıları. Acıdan süzülen kelam merhemidir yaramızın, süreriz, yakar. Yanmaya çoktan teşneyiz ve yeminliyiz ezelden bu yoldan sapmamaya. Bir başka yeminimiz daha var: yüreğimiz evimizdir bizim, insan olana ardına kadar açıktır kapısı. Amma cahilsen, amma kendinden başka derdin yoksa, amma kibirliysen ve seviyorsan alkışlanmayı uğrama kapımıza mevlana tekkesi değildir burası.

Günöykü...

Hastaneye düşünce kelebek saplarlar bileğinize. İki kanatlı, medikal kelebek. Acıtırlar canınızı. Fiziksel acıdan ziyade can yakıcı bir şeye verilen isme takılırsınız. Yumuşacık, harikulade ve yeryüzünün en masum canlısı kelebek dönüşmüştür sivri mi sivri bir iğneye. Damarınıza saplanırken usul usul, canınız da acır usul usul. Derinden bir yerlerdendir bu sızıyı duyuşunuz. Sanki bileğiniz ya da dirsek içiniz değil de daha içerde bir yerdir sızlayan. Kelebek harf harf girer benim damarıma. Önce "k", sonra "e"... Ve acı derinleşir giderek; "l", "e"... Acının ucu sivrilir giderek ve son bir hamleyle çığlık çığlığa saplanır etinize: "b e k". Kelebekten bir acınız olur ve sabitlenir etinizde.