İşte sonsuz acının simgeleştiği bir fotoğraf. Küçücük bir kare. Dünyada yaşayan binlerce masum surattan biri. Bir otobüsün koltuğunda kaykılmış kafası. İncecik, güçsüz bedeni çıplak. Ve belli ki bu narin çocuk omuzları başını taşıyamıyor artık. Ve dünyanın bu çocukların varlığını taşıyamadığı da belli. İşte çakılıp kalıyorsunuz gazete sayfalarındaki siyah beyaz kederin resmine. Bakışlarınız kilitleniyor, cansız başın yüzünde kalakalıyor, o minicik suratta sizin dayanma gücünüzü aşan ifadelerin altında eziliyorsunuz. Hani rehin alınanlar arasındaki çocuklar serbest bırakılmıştı. Çocuklar nasıl rehin alınır ki, çocuklar nasıl Çeçenistan’ın çektiği acıların bedeli olur. Çocuklar nasıl can pazarına sürülür, ne adına, neyin karşılığı olarak. Çeçenler acı çekiyor, biliyorum. Olaylardan sonra neredeyse tüm eylemcilerin öldüğü hatırlatılınca onlar “Biz zaten ölüyoruz.” Diyorlar. Evet, ölüyorlar, öldürülüyorlar ve dünyaca seyrediyoruz. Tıpkı Filistin’i seyrettiğimiz gibi. Bosna’yı ,Afganistan’ı seyrettiğimiz ve Irak’ta olacak olanları seyredeceğimiz gibi.
Ve dünyamızı karartan, ortalığı kana bulayan, her şeyi öldürerek, yok ederek halledeceğini sanan Miloşlardan, Şaronlardan, Hitlergillerden türemiş yeni bir tanesi konuşuyor utanmadan. “Teröristlere teslim olmadık.”diyor, “Rusya’nın diz üstü çökertilemeyeceğini gösterdik.”diyor. Bu cümleciklerdeki “BİZ” kim diye soruyorum bende. Kendi devleti tarafından zehirlenerek öldürülen 118 kişi bu “BİZ”e dahil mi acaba. Ya geride kalan ve asla normal yaşamına dönemeyecek yüzlerce insan, onlar Putin’in “BİZ” dediklerine dahil mi? Ya yaşayacak ama belki de yaşadığının farkında olmayacak diğer yüzlerce insan. Ve onların aileleri. Bu katliamı yapan, buna cüret eden ve sanki kaldırımda yürürken çarpıp da ellerindeki çiçekleri düşürmüşçesine basit bir özürle bu insanların yakınlarına olan yükümlülüğünden kurtulacağını zanneden bu adamın temsil ettiği, adına konuştuğu, kararlar verdiği “BİZ” kimler? “Teslim olmadık.”diyen Rus Devlet Başkanına bakın. 118 ölü Rus, yüzlerce yarım hayatlı Rus ve bunların aileleri. Ana babaları, çocukları, kardeşleri.
Bu olayda kazanan kim? Rusya mı? Çeçenistan mı? Dünya barışı mı, insanlık mı? Gelecek mi? Şimdi mi? Diz üstü çökmeyenler kimler. Durmaksızın ölüm emri veren, karşılarına çıkan her fırsatı ellerindeki biyolojik silahları denemek için kullanmaktan çekinmeyen bu hasta beyinler mi? Mayın tarlalarına gıda maddeleri atarak öldürürken alay eden vicdan özürlüler mi? Sapanla taş atan çocuklara dahi makineli tüfekle karşılık verenlerin arkasını sıvazlayan, ağzı kan kokan faşistler mi? “Üniformalı Başbakan” olmak için yanıp tutuşan, biraz daha kredi alabilmek için “Ben sizin ananızım” deme yüzsüzlüğünü gösterdiği insanların çocuklarını ateşe atmak için sabırsızlanan, iktidarı dayanılmaz şiddet arzularının tatmini için isteyen dişi “BABA”lar mı? Kim kazanıyor masum çocukların ölümünden? “İlk kez ülkemiz için gurur duyduk.”diyen Rossiyiskaya Gazeta mı bu olayın kazananı. Yoksa iğrenç operasyonlarından sonra“Rus milletinin cesur ve imkânsızı başarabilecek güçte olduğunu.”yazan İzvestia mı. Ya da “Dünyaya ve eşkiyaya korkakça müzakereden başka cevaplarımız olduğunu gösterdik”diyen Vremya Novostey mi. Rus basını mı mutlu. Putin’in “BİZ” dedikleri onlar mı yoksa.
Yoksa “BİZ” devlet mi?
Peki onların “BİZ”i dışındakiler, sen, ben, biz neredeyiz? Televizyon karşısında mı?
Tijen Zeybek – (31-10-2012)