Yıldızlar Da Sönmüştü

Kuş sürüsü havalandı aniden

Soğuk bir rüzgâr esti

Deldi geçti derimden

Karaydı rengi göğün

Yıldızlar da sönmüştü

Yürürken insanoğlu

Dizi üstü çökmüştü

Acıya kesti içim

Göz göz oldum delindim

Azacık nur için

Canımdan can verirdim

Yemin

And içmiştim gelirken

Söz vermiştim sözümden

Çıkarsam insanlığımdan

Etim kesin etimden

Su Olsam

Su duruyor yanımda

Şeffaf bir bardakta

Parmağımla dokunuyorum

Su parmağımın ucunda

Nerde başlar hayat

Nerde biter sonunda

Aksam bu su kadar kolay

Karışsam toprağa

Bir tohum bulsam

Ona can suyu olsam

Hayat ikna olur mu?

Kalmaya dünyada

Hayat Çekiliyor

Uyanıyorum gece yarılarında

Gözlerimde ağır mı ağır iki taş

Açamıyorum uyansam da

Bir kuş ötüyor dışarda

Duyuyorum

Bir çocuk dönüyor yatağında

Görüyorum

Bir ağaç kuruyor

Kuruyor usulca

Biliyorum

Hayat çekiliyor bizden

Terk ediliyoruz

Farkına varsak da

Varmasak da

Bölüyorum Kendimi

Bölüyorum kendimi

İkiye, üçe, beşe, bine

Tek tek soruyorum

Hepsime

Gülüş nedir

Ölüş nedir

Kahkaha

Sarılmak

Kucak, ninni, masal, aş, toprak

Yaşamak nedir yaşamak

Kimler aç, kimler tok

Neden bu kadar hoyrat

Çocuklar neden aç...

Susuyoruz

Hepsimiz...