Karanlık Karası -4

Dillerden düşmüyor hiç

Sevmek sevmek ve sevmek

Oysa gerek değildir dile

Sevmek yürekte gerek

Yalan, riya, fenalık

Vicdanları köreltmiş 

Ne var ise insan için

İnsan onu terk etmiş

Karanlık Karası -3

Sen ne sanıyordun

Yaşayıp geçecektin

Şu dünyanın keyfini

Sürüp de gidecektin

Sabah ballı süt ile

Akşam kuzu buduyla

Bir güzel şişecektin

Bak bir yanda duruyor

Kapkara koca gözler

Sen yedikçe birikmiş

Birikmiş aç bedenler

Karanlık Karası -2

Geleceği insanın kömürden de kara

Geldi ıraktaki hakikat dayandı kapıya

Ufak, büyük hatamız olduğu kadarıyla

Hepsi doldu kefeye, tartıldı tamamına

Ağır bastı ne yazık, ağır bastı günahlar

Ağlar bu halimize göklerdeki tanrılar

Karanlık Karası -1

Kaybetti insan insana inancını

Yitirdi gözü gibi baktığı vicdanını

O en değerli cevher sol memenin altında

Karardı kömür oldu külleri uçuşmakta

Karanlık Karası

Sönmüş ışığı dünyanın

Kolu kanadı kırık insanın

Ortaçağ karanlığı kapıda

Eşlik edecek ona bu sefer

Bu sefer yeryüzü ana da