Duyunca Sesini Derinden

Duyunca sesini derinden

 Merak eder oldum kaf dağının ardını

 Zümrüd-ü anka uçup gelse öteden

 Kanadına takıp götürse

 Bir masal anlatımı sürede

 İki cihan bir araya gelse

 Bu ne düştür yarabbi

 Uyusam bir ömür usanmam

 Ödüm kopar sabah olsa

 Anne sakın beni uyandırma

Dünya Badem Olsa

Ay’a bıraktım kendimi

 Yetmedi

 Bir şey azdı, bir şey yarım

 Ve eksik ve anlamsız.

 Göğe bıraktım kendimi

 Reddetti.

 Alıçla küsüşmüş 

 Zeytine kırılmış

 Dünyaya tükürdüğüm günlerdi.

 Hayat mecburiyet

 Zaman kocaman bir boşluk

 İnsan da çok değersizdi.

 Yağmur sonrasına bıraktım kendimi,

 Toprak kokusu annem gibiydi.

 Damlacıklar sayısız, 

 Ve neminde, gözyaşından 

 Ödünç alınmış garip bir keder

 Gizliydi.

 “Dünya badem olsa.”

 Diye fısıldadı şair.

 Tam o anda, kulağıma.

 Dünya badem olsa ha!

 Dünya badem olsa,

 Evren de tuz,

 Dedim ben de.

 Batırır onu da yeriz,

 Yer bitiririz nihayette.

Zaman Sakladı İkimizi

Su doğursun beni

 Düşeyim mavi derinlikten

 Toprak doğursun beni

 Çıkayım sonsuz bereketten

 Anne, sen söyledin

 Memenden süt içmedim

 Ve erken koptum belinden.

 Biliyorum artık, öğrendim

 Zaman sakladı ikimizi

 Altından beşiğinde

 Esirgedi kendinden.

Zamansız İki Hece

bir düş gördüm gün gece

 avuçlarımda uyandım

 sözlerinden kalmış geriye

 zamansız iki hece

 bir de tuhaf bilmece

Uyut Beni Ninninle

Konuşayım uzun uzun

 Anlatayım masalımı

 Sen sadece dinle

 Sonra eyy ağaç

 Uzat dalını

 Döşe yaprağını

 Nasıl yorgunum bilemezsin

 Haydi artık çal şarkını

 Uyut beni ninninle.