Anlık Mesele

Sabah olmuş 

Bana ne

Uyumak istiyorum

Belki devam edecek düş.

Keserim saçımı kısacık

Sana ne

Belki pişman olur

Ağlarım azıcık.

Bana aşkı tarif etme

Kim demiş ki sürer bin yıl

Sürerse sürsün hem

Kime ne

Benim ki,

Anlık mesele.

Bir Güz Şarkısı Bekliyorum

Bir güz şarkısı bekliyorum sabaha

 Gökgürültüsüyle gelsin sesi derinden

 Yeni doğan güneş utangaç olsun biraz

 Örtsün azgın çıplaklığını kurşuni bulutlarla

 Uyanınca içimde cıvıltılı bir sevinç

 Kurayım aşkla hayatın zembereğini

 Kurayım daha sıkı diğer bütün günlerden

Bırakın da Dökülsün

Sığar bir fotoğrafa bazen

 Koskoca bir ova, memleket,

 Dünya

 Eğer merceğin arkasındaki göz

 Yüreğinden bakıyorsa dünyaya

 Ve önce, ilk evvel, hakçasına

 O toprağın dilinden bir şiir,

 Bir masal, bir ninni yakışır

 Toprağına evlat olmuş

 Bir şairin derininden dökülsün

 Bırakın da dökülsün

 Anasına

Biz Bize Benzeriz

Bu coğrafya kardı hamurumuzu

 Alıçtır özümüz, harup, zeytin

 Güler yüzümüz, kavgayı da bilmez değiliz amma

 Daha ziyade "hoşgör içelim" demek için kadehe yakışır ellerimiz

 Biz bize benzeriz

 Değmesin yaban şiiri

 Değmesin manzaraya isteriz

 Yakıştırırsanız dert değil

 Alırız sözümüzü, şiirimizi

 Aradan çekiliriz.

İnsan Doğmayı Biliyor...

"İnsan doğmayı biliyor amma ölmeyi bilmiyor" dedi annem. Sonra içini çekti. "Ehh" dedi, "napalım, öleyim deyince ölünmüyor."
"Kendi doğumumuzu da bilmiyoruz anne" dedim. "Sadece uyumayı ve yaşamayı biliyoruz. Yatınca uyuyoruz, uyku güzel. Kalkınca yaşıyoruz, hayat güzel. O kadar. Gerisi için bir şey yapmamız gerekmiyor" dedim.
Yüzü aydınlandı, "e bu güzel" dedi annem.
O gece rahat uyuduk, ikimiz de.